Η απάντηση ενός ειδικού για τον Σουμάχερ: Ποια είναι η πιθανότητα να συνέλθει

Ήταν 29 Δεκεμβρίου του 2013 όταν η ζωή του Μίκαελ Σουμάχερ θα άλλαζε για πάντα. Ο θρύλος της Formula 1 καθώς βρισκόταν στο Μεριμπέλ της Σαβοΐας στις Άλπεις, κάνοντας σκι χτύπησε το κεφάλι του σε βράχο και υπέστη σοβαρή κρανιοεγκεφαλική κάκωση.

Έχουν περάσει κάτι παραπάνω από 12 χρόνια από εκείνη την ημέρα και οι λεπτομέρειες της καθημερινής του κατάστασης παραμένουν ελάχιστες, καθώς η οικογένειά του στο σπίτι τους στη λίμνη της Γενεύης τηρεί αυστηρό καθεστώς ιδιωτικότητας, με ελάχιστα άτομα να έχουν την δυνατότητα να τον επισκεφθούν. 

Ο δημοσιογράφος, Τάκης Πουρναράκης βρέθηκε καλεσμένος στο Podcast «Θα σας ειδοποιήσουμε», όπου ρωτήθηκε για το ατύχημα του, πλέον, 57χρονου, με τον ίδιο να μεταφέρει τις γνώσεις επί του θέματος του Κώστα Βλάχου, του κορυφαίου νευροχειρούργου της χώρας μας, με τα λεγόμενά του να μην εμπνέουν αισιοδοξία για το μέλλον του Γερμανού.

Αναλυτικά τα όσα είπε:

«Δυστυχώς ζει, δυστυχώς για τον ίδιο ζει. Δεν υπάρχει περίπτωση να τον ξαναδούμε μέχρι να πεθάνει, μιλάω χρησιμοποιώντας την επιστημονική γνώση του κύριου Κώστα Βλάχου, του κορυφαίου νευροχειρουργού που έχουμε στην Ελλάδα.

Έχει μελετήσει όλα όσα συνέβησαν και είχαν ανακοινώσει οι συνάδελφοι του και λέει ότι από την στιγμή που τα τριχοειδή αγγεία στέγνωσαν, δεν αιματώνονταν γιατί δεν οξυγονωνόταν ο εγκέφαλος, αυτό δεν επανέρχεται. Γνωρίζουμε ότι υπάρχει, έχει δημοσιοποιηθεί και έχει αφήσει και οικογένεια να εννοηθεί ότι αντιλαμβάνεται μερικά πράγματα, ότι βλέπει και ότι επικοινωνεί με την βοήθεια της τεχνολογίας.

Κάτι που δεν έχει γίνει αντιληπτό στους πολλούς είναι ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος, παρότι πέρασαν τα χρόνια και έχει υποστεί μια μεγάλη καταπόνηση, στο μυαλό του παραμένει ο ίδιος ο Σουμάχερ, ενώ είναι 57. Σταμάτησε το 2006 και ξεκίνησε να πηδάει με αλεξίπτωτα, να οδηγεί μοτοσικλέτες. Έψαχνε να βρει υποκατάστατο της αδρεναλίνης.

Η εξέλιξη των ειδών δεν τον βοηθούσε το 2010, 2011, 2012, γνωρίζω πως η περιφερειακή του όραση, η αντίληψή του, τα αντανακλαστικά του, η μη ικανότητα του να δουλεύει στον προσομοιωτή, έδειχναν έναν άνθρωπο που οι ικανότητες του έχουν περιοριστεί.

Εκεί ήρθε η φυσιολογική φθορά του χρόνου και έπειτα ήταν άτυχος, διοτί αν ήταν ένας από εμάς θα είχαμε καταλήξει εκεί. Όταν αυξάνεται απότομα η ενδοκρανιακή πίεση να πεθαίνουμε, το ότι πρόλαβαν οι γιατροί και του ανοίξαν μέρος του κρανίου, εκτονώθηκε η πίεση και επέζησε, είναι κάτι που συνέβη γιατί ήταν αυτός και είχε αυτές τις δυνατότητες».